اول خراب شدن ویندوز، بعد لوس بازی های ADSL و بعدش هم سرشلوغی‌های بیخود باعث شد چند روزی روی اینجا خاک بنشیند. این روزها هم اینقدر اتفاقات عجیب و غریب می‌افتد که مدام سوژه می‌آید و می‌رود و چیزی از آن قلمی نمی‌شود.

یکی به کشوری که دشمن خونی ماست نامه فدایت شوم می نویسد تا او را به راه راست هدایت کند. یکی گازش را می‌گیرد و در سرمقاله می‌رود توی شکم برادر تا بعدا با یک تیتریک فونت 60 عوضش را بدهد. یکی را می‌گیرند به جرم جاسوسی و بعد اتهامش می‌شود اینکه چرا پایش بو می‌دهد. یک جوان 23 ساله گند می‌زند به پایین تا بالای امنیت کشور و همه هاج و واج نگاه می‌کنند. یکی را با هزار من عسل آورده اند و حالا می‌خواهند شکر به خوردش دهند و استیضاحش کنند. یکی اس ام اس می‌زند که: ساکت رو جمع کن پب جمعه بریم کاخ سفید، دعای کمیله!!

هوای تهران ما مثل اکثر وقتهای سال دودآلود است. دو راه داریم. یا نفس نکشیم و بمیریم. یا اینکه مدام از این مزخرفات سر بکشیم و به خورد ملت هم بدهیم! خواه وبلاگ الپر باشد، یا روزنامه شرق یا بحثهای روزمره.

خوش باشید.