این دانشجویان پیرو خط امام سابق هم آدمهای جالبی هستند. یک روز از دیوار سفارت بالا می‌روند، روز دیگر از حکومت خارج می‌شوند، یک روز افشا می‌کنند، یک روز افشا می‌شوند، یک روز جاسوس می‌سازند، یک روز جاسوس می‌شوند، یک روز انقلاب می‌کنند، یک روز می‌گویند انقلاب منحرف شده و آستین‌ها را برای اصلاح آن بالا می‌زنند، یک روز زندان می‌کنند، یک روز زندان می‌روند، یک روز روزنامه درمی‌آورند و بالاخره یک روز هم وبلاگ می‌نویسند. پدیده‌های نادری هستند خلاصه. هر صد سال یک بار به زور تکرار می‌شوند!

هرکدامشان هم آدمهای ویژه‌ای هستند که به نوبه خود باید مورد مطالعه آدم‌شناسان قرار بگیرند. میردامادی یک جور، اصغرزاده یک جور دیگر، رضا خاتمی یک مدل، خانم مری با مدلی دیگر، محمد نعیمی پور و وفا تابش و پدیده غریبی مثل علی زحمتکش هم هرکدام یک مدلی هستند. اما در میان همه آنها عباس عبدی یک چیز دیگری است. افسوس که زیاد در موردش نمی‌شود نوشت ...

پاگشا شدن عباس عبدی به وبلاگستان را تبریک می‌گویم با ذکر یک نکته، که مجبور شدم توضیح بدهم. استاد، آن بیچاره که خواست به شما توضیح دهد که این وبلاگ کذایی چی‌چی است می‌دانست شما یادداشت نویس خوبی هستید. اما دوست داشت شما سعی نکنید آدم و حوا را به اینترنت و وبلاگ را ربط دهید که دادید! این یک؛ دیگر هم اینکه معلوم است شما در زندان نمی‌توانسته‌ای وبلاگ بنویسی. اما منظور بنده‌خدا این بود که شما بگویی چه دلیلی برای برقراری آن "ارتباط" با مخاطبانت به شکل مستمر داری و چرا حالا و چرا یادداشت‌های گهگاه روزنامه‌ای بس نیست، و هکذا. القصه امیدوارم همه کسانی که از "جوانی" تا حالا دارند برای سرنوشت ما تصمیم می‌گیرند و الان هم ما را "جوان" می‌نامند که احیانا "نادان" بخوانند و بدانند، در استفاده از امکاناتی که ما داشته‌ایم اما برای خود سند نزده‌ایم، موفق باشند! فقط در هرگونه استفاده‌ای از وبلاگ باید مراقب بود که کسی سعی نکند از دیوارش بالا برود، چون دیوار وبلاگ هم مثل دیوار حاشا بلند است و ممکن است در صورت سقوط خطر شکستگی پا درپی باشد.