۱۷ تیر
دوشنبه انتخابات انجمن صنفی روزنامهنگاران است. ساعت یک بعد از ظهر. همیشه از رقابتهای کوچک دموکرانیک خوشم میآمده، مثل انجمنهای دانشجویان. کلیتاش دموکراتیک است، ولو کلی زد و بند و بحث و دعوا و کنار رفتن و کنار نرفتن و حرف و حدیث پشتش باشد. این بار، مانند دو سال قبل اما به مراتب جدیتر، روزنامهنگاران راستی برنامهچیدهاند برای گرفتن انجمن ازدست اصلاح طلبان. لذا خیلیها هم این طرف تصور میکنند این نهاد مهم مدنی و تا حدی سیاسی الان در معرض خطر است. [خبر انتخابات و لیست کاندیداها]
زمزمههای تشکیل انجمن تا جایی که یادم هست به سال 76 برمیگردد که جلسه مشترکی بین مدیران مسئول چند روزنامه برگزار شد (موسوی خوئینیها، شریعتمداری، دعایی، مرتضی نبوی، ...) و توافق کردند برای تشکیل این انجمن. فکر کنم هنوز صورتجلسه این جلسه را که در نمایشگاه مطبوعات پخش شد داشته باشم. آن موقع راستیها کم هم نبودند ولی بعد که موج مطبوعات اصلاح طلب فضا را دست گرفتند، انجمن هم در روند تشکیل خود به دست اصلاح طلبان افتاد، مزروعی رییس شد و ارغندهپور دبیر، و اتفاقا برخلاف تصور همه کسانی که از دور نگاه میکنند این گروه در مرحله تأسیس و اداره اولیه انجمن بسیار موفق هم بودند. مشکل بسیاری از منتقدان مثل نیکآهنگ (که اصل حرفشان البته درست است) این است که انجمن صنفی را با نظایر آن در اروپا مقایسه میکنند. در حالی که اگر با نهادهای صنفی یا فرهنگی مشابه در ایران بررسی کنند، رشد انجمن صنفی در این سالها بینظیر بوده است. انجمن صنفی روزنامهنگاران تنها سنديكاي كارگري در ايران است كه در دپارتمان"NGO"هاي سازمان ملل متحد به ثبت رسيده و سازمان بين المللي كار(ILO) هم آن را به عنوان "تنها سنديكاي مستقل و واقعي كارگري در ايران" به رسمیت شناخته است. دانشکده این انجمن هم یکی از کارهای بسیار موفقی است که از نهادهای مدنی ایران بعید است! کمیتههای مختلف انجمن هم فعالیتهای قابل توجهی داشتهاند که به علت ضعف اطلاع رسانی کسی خبر ندارد. کم و کاستی و ناکارآمدیهای زیادی هم داشته است. اما به هرحال با همه کاستیها حیف است با بیخیالی و کم توجهی، دودستی تقدیمش کنیم به راست. بد نیست بدانید که کاندیداهای اصلاح طلب چند برابر عدد هیات مدیره و بازرسان هستند و رأیشان پراکنده میشود، اما راستها درست اندازه ظرفیت کاندیدا دارند که این رأیشان را منسجمتر میکند.
انجمن صنفی، هم سیاسی هست و هم نیست. کلی هم سر این موضوع دعوا بوده. همانطور که سر سیاسی شدن یا نشدن اصل روزنامهنگاری دعوا بوده و هست. منتها این دعوا یک شبه حل نمیشود. از آن طرف به قول تقی رحمانی که میگفت چرا در ایران همیشه دعواهای بین آدمهای معتقد به دموکراسی و مدنیت باعث پیروزی فاشیستها میشود، نباید اینطور بحثها به بهای از دست رفتن اصل این نهاد تمام شود.
غرض، دعوت به توجه به این نهاد بااهمیت صنفی روزنامهنگاری بود. اگر روزنامهنگار هستید دوشنبه ساعت یک در خیابان کبکانیان باشید، و اگر نیستید دوستان روزنامهنگارتان را تشویق کنید به حضور.
:: سیدآبادی: انجمنی که از سر ما زیاد است