- «الپر» پنج ساله شد. همين امروز. فرزند شيطون و آب زير كاه من [اين تعبير را از حرفهاي وسط شام ديشب ساحل سلامت وام گرفته‌ام] دو ساله شده بود كه از آنجا اسباب‌كشي كرد به اينجا. در اين سه سال هم با همه تلخي‌ها و شيريني‌ها همين‌جا مانده‌ام. چقدر اين شعر هنوز گوياست براي مرام وبلاگ‌نويسي‌ام: پوشيده چه گوييم همينيم كه هستيم.

- وارد سال ششم شدن، بايد با يكسري تحولات همراه باشد. منتها وقتي براي كارهاي مهمي مثل خريد لباس نو و كوتاه كردن موها و عوض كردن جا! پيدا نكرده‌ام. البته يك تنبيه‌اش بايد بكنم كه يك وقت از بچه‌هاي بد محله حرفهاي بد ياد نگيرد! الان مي‌گويم آن كار چيست.

- خيلي وقت بود به اين تصميم رسيده بودم كه كامنت‌هاي هميشه باز را ببندم تا بعد از خواندن و تأييد خودم منتشر شوند. به خاطر خيلي دلايل؛ كه مهمترينش اين است كه حوزه شخصي‌ام از صد تا كامنت بيشتر برايم ارزش دارد، و ديگر اينكه هزينه مبارزات ديگران را من نبايد بپردازم. اما وسط راه تصميم گرفتن تا اجرا، يك چيزي (كه شايد همان نفرت از شائبه سانسور باشد) نمي‌گذاشت عمل كنم. چند روز پيش به خانم همسر گفتم مي‌خواهم كامنت‌ها را ببندم. گفت خب ببند، خيلي وقت است مي‌خواهي ببندي، اصلا چرا تا الان معطلش كردي؟! خلاصه كه راسخ شد تصميمم و امروز هم فرصت خوبي است براي اجرايش.

- اميدوارم در سال ششم، وبلاگ‌نويس خوبي باشم و خوانندگاني كه تاكنون گاهي ناراضي بوده‌اند از كندي و ... در وبلاگ‌نويسي‌ام، از اين وبلاگ راضي شوند. پيشنهاد بدهيد يا نقد كنيد خوشحال مي‌شوم.